گاز مایع (الپیجی)
بنزین
نفتا (برشی که بین بنزین و نفت سفید قرار میگیرد و خصوصیات آن ترکیبی از این دو است
نفت سفید و سوختهای جت مرتبط به آن
گازوئیل (نفتگاز) و به طور کلی سوختهای دیزل
نفت کوره معروف به مازوت یا نفت سیاه
روغنهای نفتی
واکس پارافین
آسفالت و قیر
کُک نفتی
گوگرد
بنزین به آلمانی: Benzin برشی از نفت است که بین ۷۰ تا ۱۷۵ درجه سانتیگراد تقطیر میشود و محتوی هیدروکربورهای C5 تا C11یا C12 میباشد. بنزین طبیعی که حدود ۱۵درصد از نفت خام را تشکیل میدهد، در موتورهای احتراقی بکار میرود. �بنزین معمولی مجموعهای از هیدروکربنهایی مانند پارافینها (آلکانها)، نفتن ها(سیکلو آلکانها) و اولفینها(آلکنها) است؛ ولی میشود اکتانها (C8H18) را بعنوان یکی از ترکیبات مشخص در بنزین دانست.
چگالی بنزین ۰٫۷۱۹ گرم بر سانتیمتر مکعب است و به همین دلیل همیشه بر روی آب شناور میماند به همین علت آب ابزار خوبی برای خاموش کردن آتش بنزین نیست
نفتا به طور دقیق شامل هیدروکربنهای دارای ۵ تا ۱۲ اتم کربن میشود که نقطهٔ جوش آنها از ۳۰ تا ۲۰۰ درجه سانتیگراد متغیر است. یعنی اگر نفت خام را از ۳۰ درجه تا ۲۰۰ درجه سانتیگراد حرارت دهیم و بخش جوشیده را جدا کنیم نفتا به دست خواهد آمد. معمولا ۱۵ تا ۳۰ درصد نفت خام در این حرارت به جوش میآید در نتیجه همین میزان از نفت خام را میتوان به طور مستقیم به نفتا تبدیل کرد. البته باید توجه داشت که این محدوده با بنزین (۷۰ تا ۱۷۵ درجه) و نفت سفید (۱۵۰ تا ۲۷۵ درجه) تداخل دارد. اما نفتا در بازار معمولا در دو نوع نفتای سبک (بین ۳۰ تا ۶۰ درجه با هیدروکربنهای ۵ و ۶ کربنی) و نفتای سنگین (بین ۹۰ تا ۲۰۰ درجه با هیدروکربنهای ۶ تا ۱۲ کربنی) عرضه میشود.
نفت چراغ مادهای با چگالی ۰٫۷۸ تا ۰٫۸۱ g/cm۳، سبک و شفاف است که بوسیله هیدروکربنها شکل میگیرد. این ماده با روش تقطیر ذره به ذره نفت در درجه ۱۵۰ تا ۲۷۵ درجه سانتیگراد بدست میآید و در نتیجه این کار زنجیرههای کربنی با یکدیگر ترکیب میگردند که در هر مولکول ۶ تا ۱۶ اتم کربن موجود است.
نقطه اشتعال نفت چراغ میان ۳۷ تا ۶۵ درجه سانتیگراد ۱۰۰ تا ۱۵۰ درجه فارنهایت و دمای اشتعال خودکار آن ۲۲۰ درجه سانتیگراد (۴۲۸ درجه فارنهایت) میباشد.
مهمترین خاصیت بنزین عدد اکتان آن است که نشان دهنده میزان مقاومت بنزین در برابر انفجار زودهنگام در سیلندر موتور است
نزین که یک نوع مخلوط است وقتی در موتورهای درونسوز با فشردگی فیزیکی بالا استفاده میشود خیلی زود شعلهور شده و «پیش افروزش» یا پیش انفجار میشود که این موجب آسیب رساندن به موتور از طریق ضربه زدن به موتور میگردد. تحقیقات اخیر برروی این اثر توسط هری ریکاردو و آ. ه. گیبسون در انگلستان و همچنین توسط توماس دمیگلی و توماس بوید در آمریکا منجر به این کشف شد که افزودنیهای سرب سبب جلوگیری از این رفتار میشوند از این رو میل به استفاده گسترده از سرب در بنزین در دهه ۱۹۲۰ افزایش یافت و موجب افزایش قدرت موتورها با فشردگی بالاتر شد. معمولترین افزاینده تترا–اتیل سرب بود.
همزمان با کشف اثر زیانآور سرب بر سلامت و محیط و همچنین ناسازگاری آن با مبدلهای کاتالیزوری در همه اتومبیلها از سال ۱۹۷۵ این شیوه عمل در دهه ۱۹۸۰ رو به نقصان گذاشت. اکنون بیشتر کشورها تولید سوخت سربدار را متوقف کرده و افزودنیهای مختلف جایگزین ترکیبات سرب شدهاند. معمولترین این افزایندهها عبارتند از: هیدروکربنهای آروماتیک، اترها و الکل (معمولا اتانول یا متانول.
نزین پیرولیز خام (پای گس) با نام تجاری D.P.G. Dry Pyrolysis Gasoline در تولید بنزین با روش هیدروآلکیلاسیون به عنوان سوخت اتومبیل کاربرد دارد.
این سوخت محصول جانبی شکست حرارتی نفتا در کورههای پتروشیمی، بعد از جدا سازی محصولات اصلی است. ملکولهایی مانند بنزن، تولوئن، زایلنها و دی اینهای دیگر وجود دارد. از این محصول میانی برای تولید محصولات دیگر پتروشیمی استفاده میشود. بنزین پیرولیز خام دارای حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد بنزن و ترکیبات آروماتیک دیگر است.
